Marmur — rodzaje, zastosowanie i pielęgnacja

Czym jest marmur

Marmur to skała metamorficzna — powstała z wapienia lub dolomitu, który przez miliony lat przekształcał się pod wpływem wysokiej temperatury i ciśnienia. Zbudowany jest głównie z kalcytu, dlatego jest wyraźnie miększy od granitu: w skali Mohsa ma twardość około 3, podczas gdy granit 6–7.

Charakterystyczne żyłkowanie marmuru to ślady domieszek — tlenków żelaza, grafitu czy minerałów ilastych — które w trakcie przemian układały się w smugi. Dzięki temu żadne dwie płyty nie są takie same, a duże formaty pozwalają „prowadzić" rysunek kamienia przez cały blat, ścianę albo ciąg schodów.

Najpopularniejsze odmiany marmuru

Bianco Carrara — włoski marmur o białym lub lekko szarym tle i delikatnych, rozmytych szarych żyłkach. Najbardziej rozpoznawalny marmur na świecie, uniwersalny w łazience, na posadzce i parapetach.

Calacatta — również z okolic Carrary, ale z jaśniejszym tłem i grubymi, wyrazistymi żyłkami, często z domieszką złota lub szarości. Wybierany tam, gdzie kamień ma być głównym akcentem wnętrza.

Thassos — grecki marmur o niemal czysto białej barwie, bez wyraźnego żyłkowania. Daje efekt jednolitej, jasnej powierzchni.

Botticino i Daino Reale — beżowe marmury włoskie, ciepłe w odbiorze, popularne na posadzkach, schodach i parapetach.

Bardiglio — szary marmur z Toskanii z ciemniejszymi smugami, dobrze łączący się z nowoczesnymi wnętrzami.

Nero Marquina i Portoro — czarne marmury: pierwszy z kontrastowymi białymi żyłkami, drugi ze złotymi. Stosowane na akcenty — blaty łazienkowe, obudowy kominków, fronty wysp.

Gdzie marmur sprawdza się najlepiej

Marmur najlepiej czuje się we wnętrzach, gdzie jest podziwiany bardziej niż eksploatowany: w łazienkach (blaty, ściany, posadzki, brodziki), na schodach wewnętrznych i posadzkach salonu, na parapetach wewnętrznych, obudowach kominków i blatach stołów.

Na blat kuchenny marmur wybiera się świadomie. Kalcyt reaguje z kwasami — sok z cytryny, ocet, wino czy pomidory zostawiają na polerowanej powierzchni matowe ślady (tzw. trawienie). Część klientów akceptuje tę patynę jako naturalny urok kamienia; tym, którzy chcą idealnie równego blatu, polecamy granit, konglomerat kwarcowy z wzorem marmuru albo spiek kwarcowy.

Marmuru nie polecamy na zewnątrz w polskim klimacie — mróz i kwaśne opady stopniowo matowią i osłabiają powierzchnię. Na schody zewnętrzne, parapety zewnętrzne i tarasy lepszy jest granit.

Wykończenie powierzchni

Marmur polerowany ma lustrzany połysk, który najmocniej wydobywa kolor i rysunek kamienia — ale też najszybciej pokazuje zarysowania i ślady kwasów. Marmur szlifowany (matowy, honed) ma aksamitną powierzchnię, na której drobne ślady użytkowania są znacznie mniej widoczne, dlatego często wybiera się go na posadzki i blaty. Wykończenie szczotkowane i postarzane daje lekko pofalowaną, antypoślizgową fakturę — sprawdza się na podłogach łazienek.

Pielęgnacja marmuru

Marmur jest porowaty, więc po montażu impregnujemy go preparatem, który ogranicza wnikanie wody i tłuszczu. Impregnację warto powtarzać — w kuchni i łazience zwykle raz na rok lub dwa, zależnie od intensywności użytkowania.

Do codziennego mycia wystarczy woda z łagodnym środkiem o neutralnym pH. Należy unikać środków z kwasem (odkamieniacze, płyny z octem) oraz mleczek ściernych. Rozlane wino, kawę czy sok najlepiej wycierać od razu. Zmatowienia i drobne rysy na polerowanym marmurze można usunąć, ponownie szlifując i polerując powierzchnię.