O produkcie
Pandora to wzór o ciepłej, kremowo-beżowej bazie, po której rozlewają się szare zachmurzenia i delikatne, jasne smugi przypominające polerowany kwarcyt typu patagonia. Charakter nadają mu skupiska ciemnego, niemal czarnego minerału ułożone w nieregularne pasma oraz pojedyncze, bursztynowo-złote akcenty, które rozświetlają chłodniejsze partie płyty. Każda tafla układa się w inny rysunek, dzięki czemu powierzchnia wygląda jak fragment naturalnej skały, a nie powtarzalny nadruk. To materiał spiekany w wielkim formacie, wypalany w wysokiej temperaturze, przez co jest twardy, odporny na zarysowania i wysoką temperaturę garnków czy blach prosto z piekarnika. Nie chłonie tłuszczu, wina ani soku z cytryny, więc codzienne użytkowanie kuchni nie zostawia na nim trwałych śladów, a do pielęgnacji wystarcza wilgotna ściereczka z dodatkiem łagodnego płynu do naczyń. W przeciwieństwie do kamieni naturalnych spiek nie wymaga okresowej impregnacji, nie matowieje od kontaktu z octem czy sokiem cytrynowym i nie trzeba na nim stosować specjalistycznych preparatów — w razie zaschniętego zabrudzenia pomaga miękka gąbka, a do tłustych plam zwykły odtłuszczacz kuchenny bez agresywnych ścierniw.
W kuchni Pandora dobrze sprawdza się na blacie roboczym, froncie wyspy i wysokich panelach ściennych — duży format pozwala ograniczyć liczbę łączeń na długich ciągach. Na jednej z aranżacji widać go jako rozległy panel za płytą grzewczą, podświetlony ciepłym światłem, które wydobywa złote przebłyski; na innej tworzy efektowną zabudowę frontu wyspy, gdzie pionowe smugi i ciemne żyły prowadzą wzrok wzdłuż całej bryły. Przy obróbce blatów kuchennych warto pamiętać o sposobie wykończenia krawędzi: prosta krawędź z delikatnym sfazowaniem podkreśla smukłość 12-milimetrowej tafli, a gdy projekt wymaga grubszego, masywnego okapu, krawędź pogrubia się techniką podklejania, by uzyskać wrażenie pełnej, kilkucentymetrowej płyty. Wycięcia pod płytę indukcyjną, baterię i zlew planuje się z odpowiednimi promieniami naroży, co ogranicza ryzyko naprężeń przy tak twardym materiale.
Ciepły, zniuansowany ton dobrze komponuje się z drewnianymi frontami w odcieniu orzecha, z grafitowymi i czarnymi szafkami oraz z mosiężnymi i złotymi uchwytami, które podbijają bursztynowe akcenty wzoru. W jasnych kuchniach z białą lub piaskową stolarką Pandora wnosi głębię i rysunek bez przeciążania wnętrza kolorem, a przy ciemniejszej zabudowie jej rozjaśniona baza optycznie otwiera przestrzeń. Pod względem wykończenia powierzchni do blatu kuchennego najczęściej dobiera się wariant matowy lub satynowy, który dobrze maskuje smugi i odciski palców w intensywnie używanej strefie, podczas gdy poler mocniej wydobywa głębię żył, lecz wymaga częstszego przecierania. Pandora bywa wybierana tam, gdzie kuchnia ma być jasna, ale nie monochromatyczna — żywy rysunek wnosi charakter bez konieczności mocnych kolorów na meblach. Standardowo dostępna jest w płytach 160 x 320 cm o grubości 12 mm, co przy blatach kuchennych pozwala wykonać duże powierzchnie z minimalną liczbą widocznych spoin.
